იმ დილას, როცა ნინომ პირველად ჩაიცვა ისინი, თბილისში ყველა პეპელამ შეიცვალა მარშრუტი.
ვერავინ შეამჩნია. ენტომოლოგებს ეძინათ. „დეზერტირების ბაზარი“, ჩვეულებისამებრ, ხმაურიანი იყო – წიწაკა, ბროწეული, ვიღაცა ხურდაზე კამათობდა. მაგრამ პეპლები – ყვითლები, რომლებიც ჩვეულებრივ მტკვრის გასწვრივ ჩრდილოეთით დაფრინავენ – იმ დილას მთაწმინდისკენ გაფრინდნენ და იქ საღამომდე ტრიალებდნენ, ვერ ხვდებოდნენ, რატომ.
ნინო რუსთაველზე მიდიოდა. მის ფეხსაცმელზე ზურმუხტისფერი ჩანართები ისე ირეკლავდნენ შუქს, როგორც მხოლოდ რაღაც ცოცხალს შეუძლია. შადრევანთან გამვლელი შემობრუნდა. მერე მეორე. მან ვერ შეამჩნია – ის რაღაც უსახელოს შიგნით იყო: არა თავდაჯერებულობა, არა სიხარული, არამედ უფრო განცდა, რომ საბოლოოდ სწორი მიმართულებით მიდიხარ, თუმცა არავის აუხსნია, სად არის ის.
საღამოს სახლში ფეხსაცმელი ფანჯარასთან დადო. ერთი პეპელა – ბოლო, მოცდენილი – ფანჯრის რაფაზე დაჯდა და დიდხანს იყურებოდა შიგნით.
